Twee geiten en helderblauwe ogen

Op schiphol ontmoetten twee geiten elkaar en daar begon het gegeit al. En dat werd niet minder, ook niet toen we in Riga aankwamen. Waar we trouwens door al dat gegeit een boek vergaten in het vliegtuig (sorry mama, het was dat boekje van jou, oeps). We zijn nog speciaal terug gegaan naar het vliegtuig, maar het mocht niet baten. Dus twee geiten met een boekje minder stapten het volgende vliegtuig in, op weg naar Tallinn.
En daar.. begon het. In het vliegtuig. We keken omhoog en keken direct in de mooiste blauwe ogen die we ooit hadden gezien. Dat was niet zo goed voor het geitenniveau, want al bij de minste aanraking van meneer 'mooie blauwe ogen' begonnen we al te blaten.
'HIJ RAAKTE ME AAN, NIENKE, ZAG JE HET, OMG, HIJ RAAKTE ME AAN.'
De vlucht vloog voorbij (het duurde overigens ook maar vijftig minuten, maar goed), en we moesten afscheid nemen van Blauwoog.

We waren binnen vijf minuten door het vliegveld heen gelopen en konden zo, met onze bagage de bus in stappen. Zonder, natuurlijk, even te kijken of we wel de goeie richting uit gingen. Dus stonden we daar in de bus wanhopig onszelf af te vragen of we wel de goeie kant uit gingen. Aan wat mensen gevraagd, gelukkig hadden we de goeie bus. Het hostel hadden we gelukkig erg snel gevonden, zodat we na een hele lange dag opgelucht op de bank konden ploffen.

We zijn wel ontzettend geschrokken van de kou hier (Nienke zit hier met haar blauwe wollen sokken aan) en het is elke keer weer doorbijten als we naar buiten gaan. Dapper zijn we naar buiten gegaan, waar we heerlijk Ests hebben gegeten, Ests bier hebben gedronken, door de mooie straatjes van Tallinn hebben gewandeld, ongeveer vijf kerken van binnen hebben bekeken en nog wat andere middeleeuwse gebouwen. Dus nu zitten we hier, moe (vanwege het kutbed afgelopen nacht) en voldaan (vanwege die heerlijke en spotgoedkope dumplings bij een restaurant met de naam 'EAT').

Nägemist!